გაუკვირდა კახას:
ჟირაფივით კისერი აქვს,
დაუღია ხახა;
თითო ლუკმად არა ჰყოფნის
თითო ტონა მიწა.
მე არ გეტყვი იმის სახელს,
თვითონ გამოიცან.
რომელია, ყმაწვილებო,
ეს პატარა ფრინველი,
სავარცხელი უკეთია,
მეტად გასაკვირველი,
ხან გაშლის და ხან დაკეცავს,
ვინ მიხვდება პირველი?!
აქვს ზღვისავე ფერი,
საღამოთი ალმასებით
ეხუნძლება ჭერი.
სიცივეში კი გაგათბობ,
მაგრამ მჩვევია ზიანიც,
ჩემთან ხუმრობას უფრთხილდი,
არა ვარ თავაზიანი.
და ისე დახტის ცხოველი,
შვილი ჩანთაში ჩაუსვამს,
თუ იცან, პასუხს მოველი.
ტყავის ორი უნიჩბო
პაწაწინა ნავია,
წყალში არა ცურავენ,
ხმელეთზე კი დადიან.
შუაში ერთი ლურსმანი მხოლოდ.
ბაღჩაში ოქროს ცხრილები
სავსეა შავი მძივებით.
დაუკვირდი კარგად:
თუმცა მუდამ დაბმულია,
ზოგჯერ მაინც კარგავ.
დამაკვირდი, გამოცნობა
სულ არ არის ძნელი,
შუადღისას მოკლე ვარ და
მზის ჩასვლისას გრძელი.
ყველაზე სწრაფი მხატვარი?
გამოცანას მოგახსენებ,
ყური კარგად დამიგდე:
ის რომელი რიცხვი არის,
დათვლას თავს რომ არიდებს,
თუ რიცხვს მარჯვნივ ამოუდგა,
უცებ ათჯერ ადიდებს.
მორბენალია პირველი,
ფრთები აქვს, ფრენა არ იცის
და მაინც ჰქვია ფრინველი.
თუმცა უყვართ ძალიან,
მადლით არის სავსე,
მაგრამ ვინც კი შეხედავს,
იჭმუხნება წამსვე.
ფრთა ეკვეცება სურვილს,
ირგვლივ წყალია, მაგრამ
მაინც ვერ იკლავ წყურვილს.
გახლავს მოძრავი ოთახი,
დიდი კარადის ხელა,
რომელ სართულზეც ისურვებ,
აგაგრიალებს ხელად.