ხვავიანად მოთოვა,
საგუნდაოდ გავიდნენ
შუქია და ფოთოლა.
ბამბასავით ფაფუკი
თოვლი შეკრეს გუნდებად,
ყოველ გუნდის კეთებას
თითო ორ წამს უნდება.
ფრენენ თეთრი ბურთები
იქითკენ და აქეთკენ,
მითხარ, წუთში ორივე
რამდენ გუნდას აკეთებს?
ამ ზამთარში რომ მოუსხამს
ნაირფერი ხილი:
ვაშლი, მსხალი, ფორთოხალი,
კაკალი და თხილი;
ტოტებიც რომ მოუქარგავს
ვარსკვლავებს და ფიფქებს...
რა ხე არის, ყმაწვილებო,
გამოიცნოთ, იქნებ!
დგომით როდი იღლება,
ყინვა უფრო ახარებს,
მზეზე ცრემლად იღვრება.
წევს, როდესაც ცოცხალია,
მაგრამ მიდის, როცა კვდება,
იმის მოსვლას ყველა ბავშვი
ხალისით და ლხინით ხვდება.
ტიტეს ქუდზე ფიფქებს;
ვიდრე გაქრებიან,
დაითვალო იქნებ.
ოცზე ნაკლებია
ჩვიდმეტზე კი მეტი,
აბა, რამდენია,
თუკი არის კენტი.
ხეზე ლაღად რომ შრიალებს,
თუ იცი მისი სახელი,
მაშინ იმ სიტყვას პირველი
მარცვალი გამოაკელი.
ანბანის ბგერა მეექვსე,
შუაში ჩაემატება,
მოსვლა თუ დააგვიანდა,
უთუოდ მოგენატრება.
ხშირად სეირნობ იმით,
თავსა და ბოლოს ძლივს არჩევ,
აქვს ერთნაირი ქიმი.
თუ მიხვდი, უნდა ჩაუსვა
მას მარცვლებს შუა ბგერა, -
როცა კეკლუცად ირთვება,
გახარებს მისი ცქერა.
წყნარად მოდის, ჩუმად ჯდება,
დათბება და ატირდება.
ცივი არის და სრიალა.
სიცივეში მაგარია,
სითბოში ტბად დამდგარია.