უენოა, მაგრამ უხმოდ,
ბევრი რამ კარგის მთქმელია;
სულელის დაწუნებული,
ჭკვიანის სანატრელია.
ფეხში რომ ხელი მომკიდეს,
ზღვაში ჩამკიდეს თავითა,
რომ ამომიღეს, თეთრი გზა,
მოვრწყე ცრემლითა შავითა.
ყმაწვილისთვის სასარგებლო
ვარ მისგანვე განწირული:
თავსა მჭრის, რომ გამომიჩნდეს
დაფარული შავი გული.
თეთრი რამ შავზე დახტოდა,
სტოვებდა თეთრსა კვალსაო,
კვალშივე უდგა ყმაწვილი,
არ აშორებდა თვალსაო.
არა სჭამს, მხოლოდ წყალსა სვამს,
გულ-ხარბი ყოვლის მხრითაო;
თუ ხელი ვინმემ მოჰკიდა,
იტირებს ცრემლის ღვრითაო.
ოცდათორმეტი ძმები ვართ,
როდესაცა ვართ სრულადო,
გვერდში ვუდგავართ ერთმანეთს,
მხარს ვაძლევთ მეგობრულადო;
და ვაი იმის სიმრთელეს,
ვისაც შევხვდებით მტრულადო.
მინდვრად რწყილივით დახტოდა
ერთი უკუდო კატაო,
რაც საკუდეზე დააკლდა,
ყურებზე მიემატაო.
ცხვირსახოცს თავი გამოვსკვენ,
კედელზე დაიხატაო.
და ვინცა ვერ გამოიცნობს,
სჩანს ჭკუამ უღალატაო.
გინდ გასცერი, გინდ გამტკიცე,
კერადანაც დასძარიო:
გინდ შეწვი და გინდ მოხარშე,
ის დარჩება, რაც არიო.
ზურგით ვატარე გარეგან
შიგნითი სატარებელი,
კუჭის საჭირო სტუმარი
და გული გამხარებელი.
არც ისმება, არც იჭმება,
არც ხელით დასაჭერია,
თვითონვე ასმევს და აჭმევს,
კაცისთვის ყველაფერია.
ხმას არ იღებს, ლაპარაკობს
წინ გვიყენებს ცოცხალ-მკვდრებსა,
არ იცინის და არც სტირის,
ჩვენ კი გვაცინ-გვატირებსა.
არც იცის ფრენა, არც ხტომა,
დაცოცავს ძალის ძლობითა,
ჰაერში სახლ-კარს იკეთებს,
შიგა ზის წლიდან წლობითა
და სტუმარს ელის სიამით,
ნაძრახი მასპინძლობითა.
დედასაც ვჭამთ, შვილსაცა ვსვამთ,
ორივე გემრიელია;
დედა ახალი სჯობია,
შვილი – რაც უფრო ძველია.
ერთი შეხედვით კატას ჰგავს:
ყურები აუცქვეტია;
მოშიშარია, ცახცახობს,
მიხტის და მოხტის... ცეტია.
ყანაში მიიპარება,
წუწკი ჯეჯილის მტერია!
გაძღება, ტუჩებს გაიწმენდს,
ვითომ და არაფერია.
მიწვება, ხელად იძინებს,
თვალები დაუჭყეტია,
თუ ვინმემ ძილი დაუფრთხო,
თავბრუ ეხვევა... რეტია.
არც ფრთები აქვს, არც ფეხები,
იკლაკნება გველივითა;
სვამს და არ სჭამს, გზა-გზა დადის
და მიზუის მგელივითა.