ყური მიგდე, ჩემო კარგო,
მოგახსენებ სიმართლეს,
მასზე სწრაფი როდი არის
ქარი, ანდა სინათლე;
ისეთ კუთხე-კუნჭულს აღწევს,
თვალი იქ ვერ მისწვდება,
მოიხმე და გაგახსენებს,
თუ რამ დაგავიწყდება.
მიდის ველზე, ტყეზე, მთაზე,
ვიწროც არის, ფართოც,
არ მოძრაობს, ისე მიდის
მგზავრთანაც და მარტოც.
შობილი ღრუბლის უბიდან,
ვეშვები სიმთა ჟღერით,
მზით ცისარტყელა ავაგე,
ნაქარგი შვიდი ფერით;
უკანასკნელი სავანე
დედამიწაა მთელი.
ადამიანი ხან მნატრობს,
ხან კი ჩემს წასვლას ელის.
პირში ჩიბუხგაჩრილი
დგომით როდი იღლება,
ყინვა უფრო ახარებს,
მზეზე ცრემლად იღვრება.
შეხე, ურქო და უკუდო
კამეჩი მოდის ცალად,
მიწას ბელტებად აბრუნებს,
შესწევს დევგმირის ძალა.
მერე მინდვრიდან ბუბუნით
თავის ფარეხში მივა.
სულ სხვაა მისი საგზალი,
არ ჭამს ბზესა და თივას.
ორი ვეება სხეული
მოჩანს ელვარე ბურთებად,
ერთი რომ ზღვაში ჩაყვინთავს,
მეორე ამოცურდება.
ჯადოსნური ყუთი არის,
თავზე ადგას რქები,
ცხრა მთას იქით
ჭვრეტ და უსმენ,
როცა მის წინ ჯდები.
მუდამ შენს ირგვლივ ვტრიალებ,
მგრძნობ, მაგრამ ვერა მხედავ,
უჩემოდ ვერ იარსებებ,
მე ვარ სიცოცხლის დედა.
იგი დიდი სიკეთით და
მადლით არის ცნობილი,
მარტოს ფეხზე დგომა უჭირს,
მხარში უნდგას ძმობილი.
ზოგს ქარვა აქვს სამკაულად,
ზოგსაც კიდევ – გიშერი.
თვითონ უნდა გამოიცნო,
მე ვერაფერს გიშველი.
თავგამოდებით იბრძვის
ორი მოქიშპე ჯარი,
არც შაშხანა აქვთ ხელში,
არც მახვილი და ფარი,
იხოცებიან, მაგრამ
როდი დგას სისხლის ღვარი!
ტყის უბეში დაიბადა,
ტყეა მისი მშობელი,
ელავს ვერცხლის ქამარივით
მარად დაუშრობელი.
ყვავილები გაახარა,
ფერი მისცა ბალახებს,
სიცოცხლეა ჯეჯილების,
ამაღლებს და ალაღებს.
თუმცა მხედარი არ არის,
მაგრამ ატარებს დეზებს,
სიმღერით ხვდება განთიადს,
ადრე იღვიძებს მზეზე.
ნაირფერი კაბები მაქვს,
მამკობს ნაზი ფრთები,
მინდორ-ველის სურნელოვან
ყვავილებით ვთვრები,
დილის მზეზე ვიბადები
და ბინდისას ვკვდები.
თუ კარგად დაუკვირდები,
მიხვედრა ძნელი არ არი,
თანატოლ მზისფერ ძმობილებს
არტყია ერთი ქამარი.
ცივ ზამთარში უზრუნველად
თოვლის ქვეშა მძინავს,
გაზაფხულზე ცისფერ თვალებს
ვახელ ბუჩქის ძირას,
დილის ცვარი მეპკურება
მარგალიტის მძივად.
ცხვრით გადაპენტილ იალაღს,
ხმა რომ ეფრქვევა წკრიალა,
გათლილი ღერო რაკრაკებს,
ბულბულის ყელი კი არა.
გახლავთ რკინის ხარი
კუდი ამკობს ბამბის,
კუდს გზადაგზა ტოვებს
და თვითონ კი გარბის.
ერთ გამოცანას
გეტყვით პატარებს:
სადაც კი დადის,
სახლს თან ატარებს.
შემოდგომაზე სიმწიფის
წამეკიდება ალი,
გამხლეჩ და გადმოიშლება
ბლომად მძივები ლალის.
მზე ელვარებს მცხუნვარე,
დღე საგრძნობლად დიდდება,
ვარდი ყვავის საამოდ,
და თავთავი მწიფდება.
წლის რომელი დროც არის,
ყველა უმალ მიხვდება.
თუმცა მთა-ბარს ჯერ ისევ
თოვლის ქურქი აცვია,
აიბარგა ზამთარი,
სხვა ქვეყნისკენ გასწია.
მან კი თოვლის ქურქიდან
მარჯვედ ამოაღწია,
გაზაფხულის მაცნეა,
ყვავილია პაწია.
ავიჭრელე ლალისფერი
კაბა შავი ხალებით,
ყელი კოხტად მოვიღერე,
დავამშვენე ყანები.
მხოლოდ სხვის სახეს უჩვენებს,
საკუთარი კი არ აქვს,
თუმცა წინიდან კრიალებს
ზურგიდან ბინდი ფარავს.
გაზაფხულზე იცვამს მწვანე კაბას,
შემოდგომით გაყვითლებულს იხდის,
იმის მკლავზე ჩიტი თვალებს ნაბავს,
რა იქნება, ალბათ უკვე მიხვდი.
რბილია და მრგვალი,
გლუვია და ჭრელი,
ის ახტის და დახტის,
მე კი პასუხს ველი.
მე თუმცა ენა არა მაქვს,
მაგრამ როდი ვარ მუნჯი,
ვერ გაიმდიდრებს გონებას
ვინც არის ჩემი ურჩი.
ხიდია, ზედ ვერ გაივლი,
აიგო დარის მაცნედ,
მოქარგულია შვიდფერად,
პასუხს ვინ უმალ გამცემს?
თუმცა უყურო არის,
აქვს საოცარი სმენა,
მეტყველებს კიდეც, მაგრამ
არ გააჩნია ენა,
თუკი გასძახებ რამეს,
გაიმეორებს ხელად.
როგორიც არის ამჟამად –
ჭაბუკია თუ ხნიერი,
რა ხანიც უნდა გავიდეს,
უცვლელი რჩება იერი.