აქვს მას ერთი ჩვეულება:
წყლის ყოველი დალევის დროს
ზევით, ცისკენ იყურება.
მიწაზე გოგავს, ხეზე არ ჯდება,
როცა დათბება - ჩვენში გაჩნდება.
ყიყინითაც მიაქვს გული.
გემრიელი საჭმელია -
შემწვარი და მოხრაკული.
სიმბოლოა მშვიდობისა,
სათნოა და მეტად მშვიდი,
ზოგჯერ, როგორც ფოსტის შეკრიკს,
სარგებლობა მოაქვს დიდი.
მაგრამ ვხვდებით შინაც გაზრდილს,
ბოლო უგავს დიდ მარაოს,
მოხატულს და კოხტად გაშლილს.
ძერას მსგავსი ფრინველია,
ცოტა მასზე ტანპატარა,
წიწილების მოტაცებით
მან კრუხები გაამწარა.
მეგობარი გახლავთ ჩვენი;
დილით ადრე, გარიჟრაჟზე
ლაჟვარდისკენ გასწევს ფრენით
და მზეს - ქვეყნის მანათობელს -
ეგებება ტკბილი სტვენით.
ტყის ფრინველია, აქვს გრძელი კუდი,
ენაჭარტალა და თანაც ქურდი.
აყლაყუდა ფრინველია,
გრძელფეხა და გრძელკისერა,
წყლის პირას და ჭაობებში
თევზ-ბაყაყთა უყვარს ჭერა.
არის ფრინველი ღამისა,
მტერია მინდვრის თაგვისა.
მშვიდი, წყნარი, უვნებელი,
ზოგი თეთრი, ზოგი მწვანე,
ზოგი ლურჯი, ზოგი ჭრელი.
კაცს ეჩვევა ძლიერ მალე,
თვისება აქვს უცნაური:
თუ რამ სიტყვა გაიგონა,
იმეორებს, როგორც ჭური.
არის ფრთამალი ფრინველი ერთი,
თევზიჭამია, თოვლივით თეთრი.
მისი ბუმბული თოვლივით ბზინავს,
ლამაზი არის, ცხოვრობს მდუმარი
და მღერის მხოლოდ სიკვდილის წინა.
ფრინველია, ერთი ზნე სჭირს:
სხვის ბუდეში კვერცხებს ჩადებს,
და „გადია ჩიტუნებმაც“
რა ქნან, ზრდიან უცხო ბარტყებს.